กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านเล่นเป็นเรื่อง
ตอนที่ 150 กฎเกณฑ์แห่งห้องทรงพระอักษร
เมื่อหลี่เฉิงอันลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทรงพระอักษร ขาของเขาก็อ่อนเปลี้ย สมองก็อื้ออึง
เขารู้สึกราวกับฟองน้ำที่ถูกรีดคั้นจนแห้ง เซลล์ทุกส่วนในร่างกายต่างร่ำร้องว่า “ข้าอยากกลับไปนอน” ทว่าเขายังคงทำความเคารพมหาบัณฑิตทั้งสามอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ก่อนจะก้าวเท้าออกจากประตูห้องทรงพระอักษรไป
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนทางวังอย่างเจิดจ้า บีบเงาของเขาให้หดเล็กลงเป็นก้อนกลมๆ เพียงก้อนเดียว
ระหว่างทางกลับตำหนักคุนหนิง เขาได้พบกับแม่นมซุน
แม่นมซุนถือชามน้ำแก้สงบจิตที่อุ่นได้ที่มาด้วย นางกล่าวว่าเป็นคำสั่งของฮองเฮา เพราะเกรงว่าองค์ชายเจ็ดจะใช้สมองมากเกินไป