กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านเล่นเป็นเรื่อง
ตอนที่ 62 องค์ชายเจ็ดเริ่มพูดภาษาคนเก่งขึ้นเรื่อยๆ
ฮองเฮาเงยหน้าขึ้นมองเราแวบหนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้กล่าวคำว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาท” แต่แววตาของนางกล่าวแทนคำพูดเหล่านั้นแล้ว
เราหมุนตัวเดินกลับ เดินช้าไม่เร็วนัก ราวกับเกรงว่าหากเดินเร็วจะถูกใครเรียกไว้ หลิวเฉวียนเดินตามหลังฝีเท้าเงียบกริบเช่นเคย
“หลิวเฉวียน”
“ทาสอยู่นี่พะยะค่ะ”
“องค์ชายเจ็ดนับวันยิ่งพูดจาเป็นภาษาคนได้เก่งขึ้นเรื่อยๆ หรือไม่”
หลิวเฉวียนชะงักไปครู่หนึ่ง โถ่ฝ่าบาทของกระหม่อม คำพูดนี้ท่านกล้าตรัส แต่กระหม่อมหาอาจรับไม่ “ทูลฝ่าบาท องค์ชายเจ็ด...พูดได้เร็วกว่าทารกวัยเดียวกันจริงพะยะค่ะ”
“เร็วกว่าเท่าใด”
หลิวเฉวียนชะงักไปอีกครั้ง ราวกับกำลังไตร่ตรองคำพูด “กระหม่อมไม่บังอาจทูลพะยะค่ะ”
เราหยุดฝีเท้า มิได้หันกลับไป