Chapter 0014

ตอนที่ 14 ความรู้คือตุ๊กตาแม่ลูกดก

หลี่เฉิงอันปิดแผงหน้าต่างด้วยความจนใจ เขาตกอยู่ในความเงียบงันเป็นเวลานาน

“พี่หก”

【ข้าอยู่นี่】

“ชาติที่แล้วข้าทำงานล่วงเวลาจนถึงตีสาม ก็ยังไม่เคยรู้สึกเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้มาก่อน”

【เจ้าภาพ เวลานี้คือยามซวี ห่างจากตีสามอีกสามชั่วยามพ่ะย่ะค่ะ】 (ยามซวี: 19.00 น. ถึง 21.00 น.)

หลี่เฉิงอันมิได้ตอบคำใด แถบความคืบหน้าตรงมุมแผงหน้าต่างกระตุกขึ้นหนึ่งครั้งเป็น 2%

ปลายเดือนสิบ ยามราตรี

ต้นแปะก๊วยเริ่มผลัดใบจนเหลือเพียงกิ่งก้านโกร๋น กิ่งไม้แห้งเหี่ยวเหล่านั้นสั่นไหวไปตามสายลมยามค่ำคืน ประหนึ่งนิ้วมือผอมแห้งนับคู่ที่ยื่นขึ้นสู่ท้องฟ้า