Chapter 0008

ตอนที่ 8 วันเวลาที่เหลืออยู่อย่างสงบสุขเพียงยี่สิบเจ็ดวัน

เรายืนอยู่หน้าโถงเจียวไท่ มองดูดอกไม้ไฟดอกสุดท้ายมอดไหม้ไปบนฟากฟ้า

เศษเถ้าสีทองค่อย ๆ กระจายตัวออก ราวกับดวงดาราที่ถูกขยำจนแหลกละเอียด มันดับแสงลงทีละน้อย จนสุดท้ายก็ไม่หลงเหลือสิ่งใด ท้องฟ้ากลับคืนสู่ความมืดมิดดั่งหมึกเขียนลึกสุดหยั่ง มีเพียงพระจันทร์กลมโตแขวนเด่นอยู่ตรงนั้น ช่างไร้ความรู้สึกและโดดเดี่ยว ราวกับผู้ชมคนหนึ่ง

สายลมกระพือพัดพากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาเข้ามา

หวานหอมอบอวล แต่กลับมีความฝาดเฝื่อนเล็กน้อย

เรานึกขึ้นได้ถึงท่าทางของฮองเฮาที่อุ้มทารกไว้ในวงแขนระหว่างพิธีสรงสามวันเมื่อเช้านี้

ยามที่นางก้มลงมองเขา รอยยิ้มแผ่วจางที่มุมปากนั่น

มิใช่รอยยิ้มที่ปั้นแต่งขึ้น มิใช่ความจอมปลอมเพื่อรับมือตามหน้าที่