Chapter 0001

ตอนที่ 1 วันนั้นในยามค่ำคืน เราควรชักกระบี่

สิ่งที่น่าเสียดายที่สุดในชีวิตของข้า คือการที่ไม่ได้ชักกระบี่ออกมาในตอนที่องค์ชายเจ็ดประสูติ

วันนั้นเราเฝ้าอยู่หน้าห้องประสูติ ราชครูกล่าวว่าเด็กคนนี้คือดาวนำโชคจุติสู่โลก

ข้าหลงเชื่อ

จากนั้นหมอตำแยหลวงก็ส่งผ้าอ้อมทารกมาให้ ทารกที่ผิวหนังเหี่ยวย่นนั่นลืมตาขึ้นมองข้าแวบหนึ่ง แล้วโพล่งประโยคหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัดเจนว่า—

“เหล่าลิ่ว เจ้าตัวซวยนั่นหลอกข้าเสียสนิท”

มือของข้าสั่นระริกโดยฉับพลัน

ผ้าอ้อมทารกเกือบหลุดมือ ฮองเฮาที่ตาว่องไวรีบคว้าเอาไว้ สีหน้าของนางซีดเผือด

“ฝ่าบาท!” เสียงของนางแผ่วเบายิ่งนัก “ท่านได้ยินหรือไม่? เมื่อครู่เขาพูดว่า…”

“ข้าได้ยิน”