เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 702 อนันตเคราะห์ ความจริงแห่งการผนึกเทพ
เบื้องหน้าของหลี่เต้าเสวียนพลันปรากฏภาพแผ่นดินหงฮวงอันกว้างใหญ่ ขุนเขาและสายน้ำแต่โบราณกาล ล้วนเต็มไปด้วยไอมลทินป่าเถื่อน สัตว์ร้ายออกเพ่นพ่านไปทั่ว
ในใจเขากระจ่างแจ้งแล้ว นี่คือโลกในยุคดึกดำบรรพ์ บรรพกาลถึงขั้นที่เผ่ามนุษย์ยังกินเนื้อสดดื่มเลือดสด เพิ่งจะถือกำเนิดขึ้นมาเท่านั้น
สามสำนักอันได้แก่ สำนักเหริน สำนักฉ่าน และสำนักเจี๋ยยืนตระหง่านเคียงคู่กัน ศาสนาฝ่ายประจิมจึงก้าวขึ้นมาทัดเทียมในภายหลัง
ทว่าเมื่อมีขุมกำลัง ย่อมต้องมีความขัดแย้ง
ชั่วกาลนานนับหมื่นล้านปี เทพ พุทธะ เซียน และมารเหล่านั้นที่โชคชะตาเกื้อหนุนและกุมพลังอำนาจมหาศาลไว้ในมือ พลันคิดจะทำลายฟ้าถล่มดิน พังทลายขุนเขาตัดผ่านยอดเขาก็ทำได้ดั่งใจ เพียงโทสะวูบเดียวก็เข่นฆ่าล้างเมืองทำลายแคว้น ส่งผลให้สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนต้องพลอยรับเคราะห์กรรมไปด้วย
เทพเซียนสู้รบกัน คนธรรมดากลับต้องรับเคราะห์
ผืนป่าแปลงแล้วแปลงเล่าถูกเพลิงทิพย์เผาผลาญจนกลายเป็นแดนรกร้างว่างเปล่า ท้ายที่สุดก็เสื่อมโทรมกลายเป็นทะเลทรายเวิ้งว้างไร้ที่สิ้นสุด สรรพชีวิตนับหมื่นล้านสูญเสียบ้านเรือนที่เคยพึ่งพาอาศัยเพื่อเอาชีวิตรอด ทำได้เพียงอดอยากหิวกระหายจนตายไป
สุริยันสิบดวงส่องแสงเจิดจ้าเหนือเวหา สายน้ำและลำคลองสายแล้วสายเล่าระเหยแห้งเหือดจนสิ้น สรรพชีวิตแห่งเผ่าวารีหนาแน่นเบียดเสียดรวยรินรอความตายอยู่บนก้นแม่น้ำที่แตกระแหง