เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 657 อิทธิฤทธิ์กลืนผี ความจริงเบื้องหลัง
ยามที่ฝาโลงไม้หนานมู่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออก ทั่วทั้งสุสานใต้ดินดูเหมือนจะวังเวงเยียบเย็นขึ้นมาหลายส่วนโดยไร้สาเหตุ
ภายในมีร่างหนึ่งทอดกายอยู่ สวมชุดคลุมหงส์ตัวที่โปรดปรานที่สุดยามมีชีวิต ทว่าซากศพกลับเน่าเปื่อยอย่างหนัก ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งออกมาเป็นระลอก
ชวนให้ผู้คนอดทอดถอนใจมิได้ ว่าต่อให้เป็นสตรีที่งดงามสูงส่งเพียงใด สุดท้ายก็เป็นเพียงโครงกระดูกขาวแห่งโฉมงามเท่านั้น
ไข่มุกเม็ดหนึ่งซึ่งแผ่ประกายแสงลึกลับนอนสงบนิ่งอยู่ข้างกายพระศพของจักรพรรดินีจ่างซุน ครั้นเห็นไข่มุกเม็ดนั้น ม่านตาของหลี่ซื่อหมินพลันหดลู่ ตวาดด้วยโทสะว่า "ผู้ใดบังอาจแตะต้องอวี้หาน? !"
อวี้หาน หรืออีกนามหนึ่งคือหานอวี้ หากบรรจุไว้ในปากจะสามารถรักษาศพมิให้เน่าเปื่อยได้
อวี้หานเม็ดนี้คือสมบัติประหลาดที่หลี่ซื่อหมินส่งคนไปเสาะหามาจากส่วนลึกของทะเลใต้ ขอเพียงมีไข่มุกนี้อยู่ อย่าว่าแต่เพียงสี่ปีเลย ต่อให้ผ่านไปอีกสี่ร้อยปี พระศพของจักรพรรดินีจ่างซุนก็ไม่มีทางเน่าเปื่อย ราวกับเพียงบรรทมหลับไปเท่านั้น
ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้หลี่ซื่อหมินปวดร้าวใจยิ่งนัก
นี่ไม่มีทางเป็นการลอบขุดสุสานอย่างเด็ดขาด เพราะสุสานเจาหลิงมีเวรยามคุ้มกันแน่นหนาอย่างยิ่ง ต่อให้มีโจรลอบเข้ามาได้จริง ๆ ก็ไม่มีทางปล่อยอวี้หานที่มีค่าควรเมืองชิ้นนี้ไปแน่