เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 636 ผ่านอสนีทัณฑ์สู่เซียน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
เหนือน้ำในทะเลสาบชานเมืองสวีโจว ลู่เปียนเซิงผู้เฒ่าขอทานกำลังเหยียบย่างเหนือน้ำ มือข้างหนึ่งแทะน่องไก่ ปล่อยกายลอยล่องไปตามเกลียวคลื่นอย่างไร้จุดหมาย
ริมตลิ่งมีขอทานน้อยเนื้อตัวมอมแมมนั่งอยู่คนหนึ่ง กำลังปรบมือโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น
“ท่านอาจารย์ ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าอยากเรียนบ้าง!”
ยาจกเฒ่ายิ้มน้อย ๆ เผยความภาคภูมิใจอยู่บ้าง เขาโยนน่องไก่ในมือลงสู่น้ำ ชั่วพริบตาก็แปรเปลี่ยนเป็นปลาหลี่ฮื้อสีแดงนับไม่ถ้วน พากันกระโดดขึ้นมา รวมตัวกันกลายเป็น 'สะพานมัจฉา' สีทองอมแดง
ยาจกน้อยมองจนตาค้าง เขาถามว่า "อาจารย์ ท่านเป็นเซียนหรือขอรับ"
ยาจกเฒ่าส่ายหน้าพลางกล่าว "ไม่นับหรอก"
แม้ในอดีตเขาเคยเป็นพระอรหันต์ยื่นหัตถ์ แต่ยามนี้กลับเป็นเพียงยาจกชราผู้พเนจรไปทั่วหล้า ถือสี่คาบสมุทรเป็นบ้าน เป็นคนตกยาก หากมิใช่เพราะมีน้ำผึ้งบุปผาที่เจ้าเด็กนั่นมอบให้ เกรงว่าคงร่วงหล่นจากขอบเขตจิตหยางไปแล้ว
"เช่นนั้นต้องทำอย่างไรจึงจะเป็นเซียนได้หรือขอรับ"