เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 612 เอ้อร์หลางเจินจวินปรากฏสู่โลกอีกครั้ง?
แคว้นวา ในถ้ำลึกอันมืดสลัวแห่งหนึ่ง
สตรีโฉมงามนางหนึ่งเอนกายนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงปักลายอย่างเกียจคร้าน เรือนผมยาวสยาย ไหล่เนียนขาวเผยออกครึ่งหนึ่ง กระโปรงผ้าโปร่งบางกึ่งทึบกึ่งสว่างปิดบังทรวดทรงองค์เอวไว้ได้เพียงหมิ่นเหม่
ร่างหยกนอนทอดกาย ชวนให้ลุ่มหลงยวนเย้าอย่างยิ่ง
ทว่าใต้เตียงกลับเกลื่อนกลาดไปด้วยซากศพแห้งกรังของบรรดาชายหนุ่ม บางคนยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มรุ่นกระทง พวกเขาตายตกกันหมดแล้ว ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงค้างรอยยิ้มโง่งมเคลิบเคลิ้มเอาไว้
"เหอะ ผู้ชายชาวตงอิ๋งช่างไร้ประโยชน์เสียจริง ไอพลังหยวนช่างปนเปกากเดนถึงเพียงนี้ คนมากมายรวมกันแท้ ๆ ยังเทียบผู้ฝึกตนระดับจิตหยินคนเดียวไม่ได้เลย!"
อวี้เหนียงเอ่ยขึ้นด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์อยู่บ้าง
ระหว่างคิ้วและดวงตาของนางแผ่เสน่ห์ยั่วยวนชวนตะลึง ทั้งยังแฝงความหม่นหมองจากความปรารถนาที่ไม่อาจเติมเต็ม
พวกชาวตงอิ๋งเหล่านี้ ส่วนใหญ่ทั้งเตี้ยทั้งอัปลักษณ์ หากมิใช่เพราะมหาถังมีดาวพิฆาตตนนั้นอยู่ นางคงไม่ข้ามน้ำข้ามทะเลมายังดินแดนเท่าหัวแม่มือแห่งนี้หรอก
จิ้งจอกน้อยหลายตัวกำลังคอยทุบหลังบีบนวดขาให้นาง แม้จะเหนื่อยล้าจนหอบหายใจตัวโยน ก็มิกล้าเพิกเฉยผ่อนแรงลงแม้เพียงชั่วครู่