เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 601 วาสนาดอกบัวประทีป หมอเทวดาแห่งหลางจง
โคมลอยปลาหลี่ลอยล่องไปตามกระแสน้ำ ไม่นานก็มาถึงช่วงปลายน้ำ
ยามที่มันลอยมาใกล้ศาลาริมน้ำแห่งหนึ่ง ดวงตาของโคมปลาหลี่พลันขยับไหว จากนั้นกลับกระโจนขึ้นจากผืนน้ำดังพึ่บ มาหยุดอยู่บนฝั่งบก
มัจฉางอกปีก ขี่วายุร่อนไป ร่อนลงบนมือหยกเรียวงามข้างหนึ่งอย่างสงบนิ่ง
ไท่เจินเรือนผมดำขลับปล่อยสยาย สวมอาภรณ์ขาวดั่งหิมะ ค่อย ๆ คลี่แผ่นกระดาษขาวที่ม้วนอยู่ออก แล้วทอดสายตามองตัวอักษรด้านใน
“ชิงอวี้อัน คืนวันหยวนซี”
ดวงตาของไท่เจินทอประกายขึ้นเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะเป็นบทกวีทำนองฉือที่นางโปรดปรานที่สุด ในใจพลันบังเกิดความคาดหวัง ศิษย์น้องเปี่ยมด้วยพรสวรรค์เหลือล้น ไม่รู้ว่าคราวนี้จะรังสรรค์ผลงานชั้นยอดอันใดออกมาอีก
“ลมบูรพาพัดโบกในราตรี พลันบังเกิดพฤกษาบุปผานับพันกิ่ง ซ้ำยังพัดร่วงหล่น ดั่งสายธารดาราดุจห่าฝน”
เพียงประโยคแรก ก็ทำให้ไท่เจินผู้หลงใหลในกวีนิพนธ์เกิดระลอกคลื่นไหวในใจ ในห้วงคำนึงคล้ายปรากฏภาพวาดอันงดงามตระการตา
มวลดอกไม้สะพรั่งทั่วทิวไม้ถูกสายลมพัดกระจาย ประกายพลุไฟโปรยปรายร่วงหล่นดั่งฝนดาว