เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 596 เซียนทอดเบ็ดเหนือธารคราม ชั่วชีวิตนี้ห้ามเหยียบย่างสู่วังถัง
อู่หรูอี้นั่งอยู่ริมสระน้ำ ล้างคราบโคลนบนมือ
แม้เพิ่งจะขับไล่ "พี่ชาย" ทั้งสองอย่างอู่หยวนชิ่งและอู่หยวนส่วงไปได้ ทว่าบนใบหน้ากลับไร้ร่องรอยความยินดี นางฟังเสียงไอของท่านแม่ในห้องที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรง แววตาก็พลันหม่นแสงลง
อย่างไรเสีย นางก็มิใช่บุรุษ
หากนางเป็นบุรุษ ย่อมอาศัยฐานะสายตรงสืบทอดบรรดาศักดิ์ของบิดา เข้าดูแลทรัพย์สินตระกูลอู่ ไฉนเลยจะต้องตกต่ำถึงขั้นไร้เงินพาแม่ไปหาหมอรักษาโรคเช่นนี้?
ดรุณีน้อยทอดมองเงาสะท้อนในผืนน้ำ มองร่างที่มีหน้าผากกว้างคางอิ่ม คิ้วตาแฝงความผึ่งผายองอาจ อดมิได้ที่จะกำหมัดแน่น พึมพำกับตนเองว่า "เหตุใดเจ้าจึงมิใช่บุรุษกันนะ?"
ตั้งแต่เล็กบิดาก็อยากได้บุตรชาย เมื่อนางลืมตาดูโลก บิดาจึงเลี้ยงดูนางเยี่ยงเด็กผู้ชายมาโดยตลอด ให้สวมอาภรณ์บุรุษ ให้เล่าเรียนเขียนอ่านตำรา
เดิมทีก่อนอายุสิบสองปี ชีวิตของนางนับว่าเปี่ยมสุข บิดามารดาล้วนตามใจรักใคร่ ทว่าเมื่อถึงปีเจินกวนที่เก้า บิดาอู่ซื่อฮั่วล้มป่วยกะทันหันและละสังขารจากไป
นางกับมารดาจำต้องระหกระเหินกลับบ้านเกิดที่ปิ้งโจว จากไข่มุกบนฝ่ามือของกั๋วกงแห่งราชสำนัก พลันแปรเปลี่ยนเป็นแม่ม่ายลูกกำพร้าที่ถูกคนในตระกูลอู่แห่งปิ้งโจวข่มเหงรังแก