เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 585 เงื้อดาบประหารสู่ปวงเทพ!
“เจินกวนปีที่เจ็ด เดือนเก้า สังหารวิญญาณชั่วร้ายฉือโหยว ณ เขาอินซาน ได้รับรางวัล——【หยดโลหิตมหาอู】สามหยด!”
“หยดโลหิตมหาอู: โลหิตแก่นแท้ประจำกายของฉือโหยว ผู้นำเผ่าอู แฝงพลังเทวะมหาศาลของเผ่าอูและกฎเกณฑ์แห่งมรรคาสวรรค์ ทว่ายังเปี่ยมล้นด้วยไออสูรมารอันดุดัน ไม่อาจหลอมรวมกับสายเลือดอื่นได้ แม้เป็นเซียนแท้ หากฝืนดูดซับเข้าไป ร่างก็ย่อมระเบิดแหลกลาญจนสิ้นชีพ!”
ความสนใจของหลี่เต้าเสวียนมิได้อยู่ที่หยดโลหิตมหาอู แต่อยู่ที่คำว่า ‘วิญญาณชั่วร้าย’ สองคำนั้นต่างหาก
วิญญาณชั่วร้าย... ของฉือโหยวหรือ?
หรือว่าที่ตนเพิ่งฟาดฟันสังหารไป แท้จริงเป็นเพียงวิญญาณชั่วร้ายที่เข้ายึดครองร่างเนื้อของฉือโหยวเท่านั้น?
“เจ้าสังหารข้าได้จริงตามนั้น หากจะกล่าวให้ถูกต้อง คือสังหารส่วนหนึ่งของข้า”
ดวงตาล้ำลึกคู่นั้นของฉือโหยวคล้ายมองทะลุความคิดในใจของหลี่เต้าเสวียน เขาเอ่ยความลับเรื่องที่ตนยังคงฟื้นคืนชีพได้ออกมาด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“ตลอดหลายพันปีที่ถูกจองจำในความมืดมิดไร้เดือนตะวัน ข้ารับรู้ได้ว่าสายเลือดแห่งเผ่าอูกำลังค่อย ๆ เลือนหายไป สองหูได้ยินเสียงกู่ร้องอย่างเกรี้ยวกราดของเหล่าสหายร่วมรบในอดีตมิเคยขาด ทั้งยังได้ยินคำอธิษฐานอันสิ้นหวังของชาวอู แต่ข้ากลับมิอาจทำสิ่งใดได้เลย ทำได้เพียงทนฟังเสียงของพวกเขาที่ค่อย ๆ แผ่วเบาลงเรื่อย ๆ...”