ตอนที่ 571 เพลิงเผาวายุ ศรสยบพิรุณ!

ตอนที่ 571 เพลิงเผาวายุ ศรสยบพิรุณ!

ค่ายกลดำมืดแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ ลำแสงสวรรค์ทั้งสิบสองสายสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อย ๆ หม่นแสงลงและมอดดับไปในฟากฟ้าราตรีประหนึ่งหิ่งห้อย

เงาร่างสายหนึ่งค่อย ๆ ก้าวเดินออกมา

เขาสวมชุดคลุมยาวสีเขียวคราม ไม่มัดเกล้าผม ปล่อยให้เรือนผมยาวสยายทิ้งตัวลงมาดั่งสายน้ำตก ใบหน้านั้นหล่อเหลาไร้ที่ติ ทุกเส้นสายโครงร่างราวกับรูปสลักจากปลายพู่กันของปรมาจารย์ สมบูรณ์แบบไร้รอยตำหนิ

สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและสงบงาม ประหนึ่งซ่อนเร้นปัญญาญาณอันไร้ที่สิ้นสุด ดั่งดาวเดือนทอแสงประกายร่วมกัน ดุจอาทิตย์อันเจิดจ้าซบสู่อก

หลังจากบรรลุกายาเซียนมนุษย์ กลิ่นอายหลุดพ้นจากโลกิยะก็ยิ่งโดดเด่นขึ้น ราวกับเซียนจุติลงมาสู่โลกมนุษย์โดยไร้ซึ่งกลิ่นไอความกังวลแห่งธุลีแดงแม้เพียงนิด

ยามยกมือไอวารีบริสุทธิ์ก็คลอเคลีย ยามกวาดสายตาแสงเซียนก็ก่อกำเนิดขึ้นเอง

หลี่เต้าเสวียนมิต้องเบิกเนตรสวรรค์ตรงหว่างคิ้ว ดวงตาก็สามารถมองทะลุความว่างเปล่าจนเห็นเหตุการณ์บนเมืองจ้านเซียงได้แล้ว

เขายิ้มบาง ๆ สุ้มเสียงกระจ่างใสและนุ่มนวล ทว่ากลับแล่นผ่านระยะทางร้อยลี้ สะท้อนก้องเข้าสู่โสตประสาทของเทพวายุและเทพพิรุณ

“ทั้งสองท่าน ได้พบกันอีกแล้วนะ”