กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 567 ขุยหนิว ให้ข้าดูทีว่าขีดจำกัดของเจ้าอยู่ที่ใด
เสาดำสิบสองต้นที่ทะลวงฟ้าตัดขาดฟ้าดิน ปิดกั้นไอพลังทั้งหมดทั้งสิ้น ภายนอกมิอาจมองเห็น ภายในมิอาจหลบหนี
ทว่าหากมีผู้ใดประสาทหูเลิศล้ำ ก็คงพอแว่วได้ยินว่าภายในค่ายกลมีเสียงคำรามดั่งอัสนีบาตฟาดฟาด คล้ายขุนเขาแตกระเบิด ดุจเสียงคลื่นสมุทรซัดสาด ระลอกแล้วระลอกเล่าสูงล้ำยิ่งกว่าเดิม
การต่อสู้เข้าสู่ขั้นดุเดือดถึงขีดสุดแล้ว
หลี่เต้าเสวียนกู่ร้องยาวนานคำรบหนึ่ง เกศาดำขลับปลิวสะบัดคลั่งตามแรงลม โลหิตสีทองจาง ๆ ในร่างไหลเชี่ยวกราก ดั่งสายน้ำทะลักทำนบพัง ส่งเสียงกระหึ่มประดุจระลอกคลื่นคลั่ง
ไร้ร่องรอยแห่งความหล่อเหลาสง่างามพ้นโลกีย์ดั่งวันวาน ในยามนี้ แววตาของเขากวาดมองลงมาอย่างเหยียดหยาม ดุดันไร้เทียมทาน ราวกับเป็นเทพอสูรมารตัวจริง
สิบสองบรรพชนอูถูกเขาฟาดฟันสังหารไปแล้วถึงหกตน
ตี้เจียงหกขาปีกสี่ข้าง จวี้หมางหน้าวิหคร่างมนุษย์ จู้หรงเกล็ดแดงคลุมกาย ก้งกงงูเขียวพันกร...
พวกมันล้วนเป็นบรรพชนอูผู้เลื่องชื่อระบือไกลในยุคบรรพกาล แม้จะมีท่วงทีสง่างามเพียงสามส่วนจากร่างจริง ทว่าก็ยังคงสังหารผู้ฝึกตนในขอบเขตจิตหยางทั่วไปได้สบาย การร่วมมือกันของสิบสองบรรพชนอู เทียบเท่ากับการประสานพลังโจมตีของจิตหยางชั้นยอดสิบสองคน อีกทั้งยังเข้าขารู้ใจ ไม่หวั่นเกรงความตาย
บวกกับค่ายกลเทพอสูรหลอมเซียนที่สะกดพลังเวทไว้ หากมองไปทั่วใต้หล้า ต่อให้เป็นเทียนซืออาวุโสมาอยู่ตรงนี้ ก็คงมีภัยถึงขั้นตกตายได้เช่นกัน