ตอนที่ 533 โฉมงามแห่งบัว วายุพิรุณเซียวเซียง

ตอนที่ 533 โฉมงามแห่งบัว วายุพิรุณเซียวเซียง

เฉินจื่ออวี้ถือร่มแพร ลอยลัดเลาะมาบนผิวน้ำ ชายกระโปรงพลิ้วไหว ราวกับประกายคลื่นที่กำลังไหลริน

แสงตะวันยามอัสดงทาบทาลงบนผิวขาวผุดผ่องดั่งหิมะ ดั่งชโลมทับด้วยประกายแสงสีทอง เส้นเกศาดำขลับทิ้งตัวสลวยดั่งม่านน้ำตก พลิ้วไหวแผ่วเบาในสายลมเหนือ

ทั่วทั้งทะเลสาบฮั่นเฉิงอบอวลไปด้วยไอหมอก เมฆหมอกรังสรรค์ระบายแสง คละคลุ้งสายฝนพรำ งดงามจนมิอาจพรรณนา

วารีแท้เสวียนหมิงตรงตำแหน่งหัวใจของหลี่เต้าเสวียนพลันเต้นระรัว คล้ายมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด เขารับรู้ได้ว่าพลังธาตุน้ำในฉางอันพุ่งทะยานสูงขึ้น ทะเลสาบฮั่นเฉิงดูราวกับกลายเป็นบึงอวิ๋นเมิ่งเจ๋อไปเสียแล้ว

ทั้งสองสบสายตากัน แววตาสอดประสานทะลุม่านหมอกละอองน้ำ

นับแต่พี่อวี้สำเร็จกายาธรรมบัวและกลายเป็นเทพธิดาเซียวเซียงก็ล่วงเลยมาหกปีแล้ว นางมีภาระหน้าที่แห่งเทวฐานะติดตัว จึงไม่อาจจากมาตามอำเภอใจ มิฉะนั้นดินแดนแปดโจวแถบเจียงหนานจะต้องเผชิญฝนตกกระหน่ำ หากเนิ่นนานเข้าย่อมก่อให้เกิดอุทกภัยได้

นี่ก็คือข้อเสียของการยืมวิถีเทพบำเพ็ญตน เมื่อสวมมงกุฎแล้ว ย่อมต้องแบกรับน้ำหนักของมัน

ดังนั้นทุกครั้งที่หลี่เต้าเสวียนออกจากด่านกักตน เฉินจื่ออวี้จึงจะมาเยือนฉางอันสักครา ที่ใดที่นางย่างกรายไป ลมฝนย่อมก่อกำเนิดขึ้นที่นั่น

ทางเหนือแห้งแล้งบ่อยครั้ง เช่นนี้จึงนับว่าประทานหยาดพิรุณอันชุ่มฉ่ำให้แก่แผ่นดินมหาถังไปด้วย