ตอนที่ 527 ขอบเขตราชครู เทียมเท่าฟากฟ้า

ตอนที่ 527 ขอบเขตราชครู เทียมเท่าฟากฟ้า

เจินกวนปีที่เจ็ด วันที่สิบเอ็ดเดือนแปด เพียงพริบตาเดียว วันเวลาห้าปีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เขตป๋อไห่แห่งมหาถัง สระเทียนฉือบนเขาฉางไป๋ซาน

หิมะขาวโพลนมิเคยละลายชั่วนาตาปี ผืนน้ำทอประกายระยับ ใสสะอาดบริสุทธิ์ ดั่งหยกมรกตทรงกลมที่ประดับไว้ท่ามกลางขุนเขาหิมะ ยามแสงอาทิตย์สาดส่อง เมฆหมอกพลันลอยฟุ้งไอแสงเรืองรอง ละอองหมอกเซียนวนเวียนโอบล้อม

ณ แดนถ้ำสวรรค์อันเกษม แม้ฟ้าดินก็ยังพลอยขาวโพลนดั่งศีรษะคนชรา

ทว่าเทียนฉือในวันนี้กลับมิได้สงบเงียบเท่าใดนัก เหล่าวิหคโดยรอบต่างพากันกระพือปีกบินหนีสุดกำลัง แม้แต่มัจฉาในสายธารก็ยังกระโดดแหวกว่ายอย่างกระวนกระวายใจ ลนลานมิหยุดหย่อน

หมู่บ้านเชิงเขาไร้ผู้คนมาเนิ่นนานแล้ว ทั่วทั้งเขาฉางไป๋ซานคล้ายแปรเปลี่ยนเป็นเขตแดนต้องห้ามแห่งสิ่งมีชีวิต

กู่ลู่ กู่ลู่!

มิทราบว่าตั้งแต่เมื่อใด น้ำในสระเทียนฉือเริ่มผุดฟองไอร้อน ทั้งยังทวีความเดือดพล่านขึ้นเรื่อย ๆ

ณ ก้นบึงน้ำ ร่างร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหินที่ปกคลุมด้วยสาหร่ายเขียว เกศายาวสยายพลิ้วไหวในกระแสน้ำ ดวงหน้าคมคายหมดจดพ้นโลกีย์ เปลือยท่อนบน เผยกล้ามเนื้อสมส่วนกำยำแข็งแกร่ง ประหนึ่งถูกสลักเสลาด้วยคมมีดและขวาน ลื่นไหลเป็นธรรมชาติมิเทอะทะ