กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 474 โลหิตหงสา สี่ศักดิ์สิทธิ์พร้อมหน้า!
ก้นหน้าผามีแอ่งน้ำลึกอยู่แห่งหนึ่ง หลี่เต้าเสวียนประคองศิษย์พี่หญิงลงนั่งบนก้อนหินริมแอ่งน้ำ เห็นนางก้มมองเงาสะท้อนในน้ำ พลางจัดแต่งปอยผมและชายกระโปรงที่ยุ่งเหยิง ก็อดเผยรอยยิ้มออกมามิได้
จริงแท้ทีเดียว สตรีมักจะใส่ใจในรูปโฉมของตนก่อนสิ่งอื่นเสมอ
เมื่อจัดแจงเสร็จสิ้น ไท่เจินก็กลับคืนสู่ท่าทีปลอดโปร่งผ่อนคลายดั่งเดิม นางเลิกชายกระโปรงขึ้นเบา ๆ เผยให้เห็นน่องเรียวขาวผ่อง เท้าดอกบัวอันประณีตเหยียบลงบนผิวน้ำใสกระจ่าง ดั่งแมลงปอแตะผิวน้ำเบา ๆ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแผ่ขยายเป็นวง
ช่างดั่งหยกขาวลอยเหนือน้ำ จันทร์เสี้ยวผุดพราย แสงอัญมณีทอดเงา งดงามเลอเลิศไร้ใดเปรียบในใต้หล้า
ประกายตะวันยามเช้าดั่งไอเมฆสีชาดสาดส่องลงบนดวงหน้าหยกของไท่เจิน ทำให้เรือนผมดำขลับดั่งน้ำตกเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันวิจิตร
“ท่านมหาราชครูหลี่ ความจริงข้ารู้ว่าเหตุใดเจ้าจึงสงสัยว่าข้าคือศิษย์พี่หญิงของเจ้า เพราะกลิ่นอายของข้าคล้ายกับนางมาก ใช่หรือไม่”
หลี่เต้าเสวียนพยักหน้า กล่าวว่า “ศิษย์พี่ไท่เจินของข้ามีรูปโฉมสะคราญไร้ผู้เทียบเทียม ในใจข้านางดั่งชาวสวรรค์ กลิ่นอายของนางนั้น ผู้อื่นคิดจะลอกเลียน ก็เป็นได้เพียงตงซือเลียนแบบซีซือเท่านั้น”
เยินยอ ต้องประโคมเยินยอให้สุดกำลัง!
หลี่เต้าเสวียนมิได้ตระหนี่ถ้อยคำสรรเสริญเลยแม้แต่น้อย อย่างไรเสียหากป้อยอให้ศิษย์พี่หญิงเบิกบานใจได้ ยามเขาเอ่ยปากขอร้องในภายหลัง อีกฝ่ายย่อมตอบตกลงได้ง่ายขึ้น