ตอนที่ 396 เดิมเป็นแขกกลางเขา พำนัก ณ เสวียนสุ่ย

ตอนที่ 396 เดิมเป็นแขกกลางเขา พำนัก ณ เสวียนสุ่ย

เมื่อกายทองคำของม่อเหอถูกหลอมสลายจนหมดสิ้น เขาก็เผยสีหน้าเจ็บปวดอยู่กลางดอกบัว ใบหน้าบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย แม้จะมีตบะฌานสมาธิมานานหลายปี ก็ยังยากจะทานทนความเจ็บปวดแสนสาหัสถึงเพียงนี้ได้

“ท่านผู้สูงส่งก็เป็นยอดคน เหตุใดต้องเหยียบย่ำดูแคลนพระชราเช่นนี้ โปรดมอบความตายอย่างเฉียบขาดให้ข้าเถิด!”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย ราชครูทูเจวี๋ยผู้นี้ หรือก็คือมารพุทธม่อเหอ กลับมิได้เสียท่วงท่ายอดปรมาจารย์ไปแม้แต่น้อย เขาไม่กรีดร้องโหยหวนและไม่เอ่ยปากขอชีวิต แววตาถึงกับเจือความหลุดพ้นและปลอดโปร่งเอาไว้

เขาเอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำให้หลี่เต้าเสวียนต้องงุนงงสงสัย

“ในที่สุดก็ไม่ได้ยินสำเนียงพรหมอันน่ารำคาญใจนั่นเสียที”