ตอนที่ 369 เมามายร่ำร้องเจียงจิ้นจิ่ว ตื่นมาไม่รู้วันเวลาพลิกผัน

ตอนที่ 369 เมามายร่ำร้องเจียงจิ้นจิ่ว ตื่นมาไม่รู้วันเวลาพลิกผัน

“เจ้าตื่นแล้วหรือ”

สุ้มเสียงใสกระจ่างดุจสายน้ำดังขึ้น ไพเราะคล้ายเสียงเคาะระฆังหยกและดีดพิณโบราณ

หลี่เต้าเสวียนหันไปมอง สายตาพลันชะงักไปเล็กน้อย ท่ามกลางแสงแดดสีทองอบอุ่น แม่นางจูเก่อในชุดขาวบริสุทธิ์นั่งทอดกายอย่างงามสง่าอยู่ริมหน้าต่าง นางใช้มือข้างหนึ่งประคองแขนเสื้อยาว เผยให้เห็นข้อมือขาวผ่องดุจหยก ส่วนมืออีกข้างถือพู่กันหยกขาว กำลังตั้งอกตั้งใจตวัดเขียนสิ่งใดอยู่

เรือนผมดำขลับมิได้มวยไว้ ปล่อยสยายระแผ่นหลัง พลิ้วไหวแผ่วเบาตามสายลมวสันต์

ภาพตรงหน้างดงามราวกับภาพวาด ทำเอาหลี่เต้าเสวียนถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ รู้สึกเพียงว่าต่อให้เป็นจิตรกรเอกผู้มีฝีมือเลอเลิศเพียงใด ก็คงยากจะวาดท่วงท่าอันเปี่ยมเสน่ห์ของแม่นางจูเก่อในยามนี้ออกมาได้