เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 350 แรกพบองค์หญิงฉางเล่อ
บนแผ่นกระดาษ เห็นเพียงหลี่เต้าเสวียนตวัดพู่กันดุจมังกรเลื้อยอสรพิษแล่น ปล่อยอารมณ์ไปตามใจนึก เขาถึงกับหลับตาทั้งสองข้างลง ราวกับทุกสิ่งบนกระดาษล้วนอยู่ในการควบคุมของเขา ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ มังกรตัวนั้นก็วาดเสร็จสิ้น
สิ่งที่ดูคล้ายหนอนขนาดยาวปรากฏขึ้นบนแผ่นกระดาษ ทั้งยังค่อนข้างอ้วนท้วน ราวกับหนอนหัวโตที่กำลังเลื้อยกระดึ๊บ ๆ อยู่ตัวหนึ่ง
ส่วนฝีมือเชิงจิตรกรรมนั้น……ไม่มีลูกเล่นใด ๆ เลยแม้แต่น้อย ยอดฝีมือด้านภาพพู่กันอย่างหลี่ฉุนเฟิง เพียงปรายตามองแวบเดียว ก็รู้สึกขัดหูขัดตาจนปวดใจ
“หลี่เจินเหรินมีฝีมือวาดภาพสูงส่งสมคำร่ำลือจริง ๆ ระดับของภาพนี้ เกรงว่าจะเทียบเคียงได้กับภาพขีดเขียนเล่นของเด็กสามขวบกระมัง”
น้ำเสียงของหลี่ฉุนเฟิงแฝงแววเย้ยหยันอยู่จาง ๆ
ตัวเขาในฐานะผู้ช่ำชองการวาดภาพ ภาพขุนพลที่ตนวาดขึ้นยังไร้ผล แล้วฝีมือวาดภาพเช่นนี้ของหลี่เต้าเสวียน จะไม่กลายเป็นเรื่องน่าขันให้ผู้คนหัวเราะเยาะหรือไร
หลี่ซื่อหมินเหลือบมองหลี่ฉุนเฟิงแวบหนึ่ง พลางถอนหายใจในอก