ตอนที่ 334 ไข่มุกน้ำตาเงือก ภัยแล้งใหญ่ฉางอัน

ตอนที่ 334 ไข่มุกน้ำตาเงือก ภัยแล้งใหญ่ฉางอัน

งูขาวลืมตาทั้งสองข้างขึ้น หลังผ่านการบำเพ็ญเพียรมาตลอดทั้งคืน เกล็ดของมันดูจะยิ่งขาวผุดผ่องราวหิมะ เปล่งประกายแวววาวดุจหยก ลำตัวก็ใหญ่ขึ้นบ้าง จากสามเชียะกลายเป็นราวสี่เชียะ

อาจเป็นเพราะดูดซับไอม่วงยามรุ่งอรุณ ไออสูรบนร่างมันจึงยิ่งเบาบางลง กระทั่งมีกลิ่นอายบริสุทธิ์จาง ๆ สายหนึ่งลอยวนเวียน

เห็นได้ชัดว่าผลการฝึกตลอดคืนนี้ล้นหลามเพียงใด

"เจ้างูน้อย ข้านักพรตต้องไปแล้ว หวังว่าเมื่อพบกันคราวหน้า เจ้าจะยังคงรักษาเจตนาดั้งเดิมไว้ อย่าได้ตกต่ำกลายเป็นสัตว์อสูรที่กินคนทำชั่วเล่า"

กล่าวจบประโยคนี้ หลี่เต้าเสวียนก็สะบัดแส้ปัด สะบัดม้ากระดาษออกไป เตรียมจะจากไป

เขามีใจอยากสยบงูขาวไว้ ทว่าหาใช่ฝ่ายไปอ้อนวอนร้องขอไม่

สำคัญคือต้องดูว่างูขาวมีใจคิดจะสวามิภักดิ์เองหรือไม่