ตอนที่ 287 คมศาสตราอาบโลหิตเซียน มังกรครามกลืนกินจิตหยาง

ตอนที่ 287 คมศาสตราอาบโลหิตเซียน มังกรครามกลืนกินจิตหยาง

"หลี่เต้าเสวียน ข้าจางจิ่วเซียวท่องทะนงไปทั่วหล้าชั่วชีวิต พบพานวีรชนยอดคนมานับไม่ถ้วน แต่ก็ยังต้องยอมรับอยู่ดีว่าเจ้านับเป็นผู้โดดเด่นล้ำเลิศในหมู่คนเหล่านั้น"

จางจิ่วเซียวสัมผัสได้ถึงอาการบาดเจ็บภายในร่างที่ยิ่งทวีความสาหัส ย่อมรู้แก่ใจดีว่าสังขารนี้หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะสู้ศึกต่อไปแล้ว ต่อให้หลี่เต้าเสวียนไม่ลงมืออีก ก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้

พอคิดถึงตรงนี้ โทสะในใจเขากลับมลายหายไปสิ้น กลายแปรเป็นความสงบนิ่งเยือกเย็น

เขามองดวงหน้าอ่อนเยาว์ของหลี่เต้าเสวียน พลางทอดถอนใจเบา ๆ อยู่ในอก

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของเด็กหนุ่มผู้นี้ มิใช่พรสวรรค์ประหนึ่งปีศาจ หรืออิทธิฤทธิ์วิชาที่ผุดขึ้นมาไม่หยุดหย่อน หากแต่เป็นความสุขุมรอบคอบ ไหวพริบปฏิภาณ และความไร้ยางอายหน้าด้านไร้ขื่อแปยามประลองวิชา