เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 272 อิทธิฤทธิ์อธิษฐานฝันร้าย เบาะแสคัมภีร์สวรรค์
ยามที่บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะลงมือกันนั้นเอง จางกานหยางก็ลุกขึ้นมายืนขวางหน้าศิษย์ของตน มือกำตราอำนาจหยางผิงจื้อตูเอาไว้พลางเอ่ยขึ้น "ศิษย์พี่ใหญ่ ไม่ทราบว่าท่านยังจำได้หรือไม่ ตามกฎของเขาหลงหู่ เห็นตรานี้ดุจเห็นเทียนซือ"
จางจิ่วเซียวมองดูตราอำนาจหยางผิงจื้อตู แววตาพลันมืดหม่นลงอย่างยิ่ง
เขาคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าเหตุใดทั้งที่ตนเองไม่ได้ด้อยกว่าจางกานหยางในทุก ๆ ด้านแม้แต่น้อย แต่ท่านอาจารย์กลับเลือกที่จะมอบตรานี้ให้อีกฝ่าย
“อะไรกัน เจ้าคิดจะใช้ตรานี้มากดข่มข้าหรือ”
จางจิ่วเซียวแค่นหัวเราะเยาะ "ตามที่เจ้าว่ามา หากมีหมาแมวสวะที่ไหนขโมยตรานี้ไป เช่นนั้นเขาหลงหู่ของข้าก็ต้องยอมฟังคำสั่งมันไปด้วยงั้นสิ"
จางเทียนเต๋อกลอกตาไปมา ก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าวแล้วกล่าวว่า "ใช่แล้ว ใครจะไปรู้ว่าตรานี้ถูกขโมยมาหรือไม่"
ผู้อาวุโสเจินเหลียนตวาดด้วยความโกรธ "จิ่วเซียว เทียนเต๋อ พวกเจ้าคิดว่าในใต้หล้านี้จะมีผู้ใดสามารถขโมยตราอำนาจหยางผิงจื้อตูไปจากตัวของพี่ใหญ่ได้งั้นหรือ"
จางจิ่วเซียวถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ความจริงในใจเขาก็รู้แจ้งแก่ใจดี ตราอำนาจหยางผิงจื้อตูนี้ย่อมเป็นท่านอาจารย์มอบให้จางกานหยางเองเป็นแน่ แต่เพราะเป็นเช่นนี้เอง ถึงยิ่งทำให้ในใจของเขารู้สึกอยุติธรรมจนไฟริษยาแผดเผา