ตอนที่ 267 เจินเหรินห้าอสนี สืบทอดเทียนซือ

ตอนที่ 267 เจินเหรินห้าอสนี สืบทอดเทียนซือ

ภายใต้แสงจันทร์ นักพรตเฒ่าผู้หนึ่งแอบลอบเข้าใกล้เขาหลงหู่อย่างเงียบเชียบ

เขาสวมชุดนักพรตตัวหลวมโพรก ที่เอวผูกตะกร้าสานใบหนึ่ง ภายในนั้นมีเสียงฟ่อ ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ

คิ้วตาของนักพรตเฒ่าดูเหี้ยมเกรียมอำมหิต ราวกับอีแร้งชราตัวหนึ่ง ทว่าฝีเท้ากลับแผ่วเบา คล้ายย่นปฐพีเหลือคืบก็มิปาน เขามาถึงข้างหินลองกระบี่แห่งเขาหลงหู่ อ้าปากเปล่งเสียงฟ่อ ๆ ราวกับปีศาจงู

เสียงนั้นแผ่วเบาและลึกลับยิ่ง ราวกับแฝงข้อมูลลับบางอย่างไว้

ครู่ต่อมา เงาร่างหนึ่งก็ลงมาจากอาราม ขี่วายุร่อนลงมาข้างหินลองกระบี่

เขาคลุมกายด้วยเสื้อคลุมสีดำมิดชิด ก้มหน้าต่ำจนผู้คนไม่อาจมองเห็นหน้าค่าตาได้ชัดเจน

“พานต้าน กลองหินลั่นแล้ว อาจมีศิษย์เขาหลงหู่กลับมาได้ทุกเมื่อ เวลานี้เจ้าไม่ควรมาที่นี่”

สุรเสียงของคนชุดดำทุ้มต่ำยิ่ง คล้ายจงใจดัดเสียงเพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดได้ยินแล้วเปิดเผยฐานะ