เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 220 กระบี่ผ่านปีกร่วง แมลงวันไม่ตาย
พอได้ยินคำถามอันล่อแหลมนี้เข้า หลี่เต้าเสวียนก็รีบดึงตัวมั่วโม่เข้ามา ชี้ไปที่นางแล้วพูดว่า "ศิษย์น้อง เสื้อผ้าของเจ้าล้วนเป็นนางที่เปลี่ยนให้ทั้งนั้น ข้าไม่ได้เห็นอะไรเลยสักนิดนะ!"
อืม เรื่องที่ระหว่างมั่วโม่สวมเสื้อผ้าให้นางอยู่นั้น เคยเอ่ยปากขอให้เขาช่วยอยู่หลายครั้ง หลี่เต้าเสวียนกลับไม่ยอมเอ่ยถึงแม้แต่ครึ่งคำ
ไม่ว่าจะแสดงออกว่าเปิดเผยและปล่อยวางเพียงใด แต่ในฐานะสตรี ย่อมต้องใส่ใจกับเรื่องพรรค์นี้อยู่บ้างเสมอ
หลิ่วปี้เหินมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งขันกึ่งจริง พลางกล่าวว่า "เหตุใดศิษย์พี่ถึงได้ลนลานขึ้นมาปานนี้เล่า ข้าแค่เพียงอยากจะเปลี่ยนชุดที่ตัวใหญ่ขึ้นอีกหน่อยเท่านั้น ชุดนี้มันเล็กเกินไป"
หลี่เต้าเสวียนปรายตามองนางแวบหนึ่ง
ยามนี้หลิ่วปี้เหินสวมกระโปรงยาวลายแถบสีน้ำเงินสลับขาว ชุดกระโปรงนี้คับแคบไปจริง ๆ นั่นแหละ เพราะเป็นเสื้อผ้าที่หลี่เต้าเสวียนเคยเตรียมไว้ให้พี่อวี้