เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 193 พระแม่ วันนี้เป็นวันเกิดของข้า
ร่างของหลี่เต้าเสวียนเริ่มลอยขึ้นช้า ๆ และสูงขึ้นเรื่อย ๆ
สิบจั้ง ห้าสิบจั้ง หนึ่งร้อยจั้ง หนึ่งพันจั้ง สามพันจั้ง!
เมื่อถึงสามพันจั้ง เขาก็ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น รอบกายประหนึ่งลอยเคว้งอยู่ท่ามกลางทะเลดวงดาว ทุกสรรพสิ่งเบื้องล่างเล็กลงราวมดปลวก
สิ่งปลูกสร้างอันวิจิตรตระการตา ในสายตาเขากลับละม้ายเมล็ดข้าว เทือกเขาอันสูงตระหง่าน ดูราวกับกองทรายที่เด็กน้อยก่อขึ้น
แม่น้ำสายยาวดั่งแพรไหมเส้นบาง ป่าทึบกลายเป็นผืนม่านสีเขียวผืนเล็ก ๆ
“ที่แท้ในสายตาของผู้สถิตอยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้า แดนมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้เองหรือ...”
หลี่เต้าเสวียนเหยียบเมฆมงคล ยืนตระหง่านอยู่กลางห้วงดวงดาวที่ความสูงสามพันจั้ง ปล่อยให้สายลมกรรโชกพัดเส้นผมและชุดนักพรตพลิ้วไหว สายตาเหม่อลอยไปชั่วขณะ
เขาเงยหน้าขึ้น พบว่ามีเพียงดวงจันทร์กระจ่างดวงนั้นที่ยังคงแขวนสูงเด่น สว่างไสวดั่งดวงประทีป มองเห็นได้แต่เอื้อมไม่ถึง
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจเขา