ตอนที่ 153 บรรลุกายาสิทธิ์

ตอนที่ 153 บรรลุกายาสิทธิ์

จากนั้นหลี่เต้าเสวียนก็เห็นยักษ์ตนนั้นวิ่งไล่ตามดวงตะวันอันร้อนแรง ข้ามผ่านขุนเขาและธารน้ำ ไม่รู้ว่าย่างก้าวไปกี่วันกี่คืน ทั่วร่างแผ่ไอร้อนระอุออกมาอย่างต่อเนื่อง จนถึงขั้นควบแน่นกลายเป็นม่านเมฆาพร่างพราว

หลี่เต้าเสวียนรู้ดีว่าโอกาสเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง เขาจึงจับจ้องไปยังร่างเนื้อของควาฟู่ไม่วางตา จดจำท่วงทำนองสง่างามยามที่อีกฝ่ายวิ่งทะยานเอาไว้

ในที่สุด ควาฟู่ก็เหน็ดเหนื่อย หอบหายใจอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อที่หลั่งรินท่วมท้นทิวเขาและพงไพรจนมิด

เขากระหายน้ำเหลือเกิน จึงหยุดฝีเท้าลง แล้วดื่มน้ำในแม่น้ำสายใหญ่จนเหือดแห้งในอึกเดียว

ทว่าในยามนี้ ศักยภาพแห่งชีวิตทั้งหมดของเขาได้มอดดับลงสิ้นแล้ว ไม่อาจหยัดกายลุกขึ้นได้อีกต่อไป

หลังสิ้นใจ ร่างเนื้อของเขากลายเป็นขุนเขา ดวงตากลายเป็นดวงดารา โลหิตกลายเป็นแม่น้ำลำธาร เส้นขนกลายเป็นผืนป่า