กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 77 ศพแขวนต้นไม้เฒ่า
แสงแดดเจิดจ้าไร้เมฆหมอกหมื่นลี้
ทว่าหลี่เต้าเสวียนกลับรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง โดยเฉพาะที่ลำคอ ปิ่นหยกครามเร้นฟ้าเล่มนั้นยามนี้ห่างจากคอเขาเพียงศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเซนติเมตร หากออกแรงแทงลงไปเพียงนิด เลือดคงพุ่งกระฉูดเป็นสายธาร!
ยังดีที่เขารีบยอมอ่อนข้อได้ทันท่วงที
"พี่อวี้ ข้าแค่ทดสอบอิทธิฤทธิ์ที่เพิ่งฝึกสำเร็จเท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่นจริง ๆ นะ!"
เขาแย้มยิ้มพลางขยับปิ่นหยกออกห่าง แล้วกล่าวว่า "พี่อวี้ ปิ่นนี้มีไว้เกล้าผม ไฉนท่านถึงกำไว้ในมือตลอดเล่า ให้ข้าช่วยปักผมให้ท่านดีหรือไม่"
เฉินจื่ออวี้จ้องมองหยาดเหงื่อกาฬที่ไหลรินลงมาบนใบหน้าเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ชั่วพริบตาต่อมา ร่างของนางก็มุดหายเข้าไปในร่มกระดาษน้ำมันอีกครั้ง
"พี่อวี้ ท่านยังไม่ได้บอกเลยว่ามีธุระอันใดกับข้า"
หลี่เต้าเสวียนลอบถอนหายใจโล่งอก รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที