เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 196 อมตะที่แท้จริง
เขตดาราร้างเปล่า เงียบสนิทจนไม่มีแสงสักนิด
ดวงตายักษ์สีแดงคล้ำดวงนั้น ใหญ่เท่าดวงดาวทั้งดวง ลอยอยู่เหนือแนวอุกกาบาตที่แตกระแหง
เกลียวสีดำลึกอยู่ในลูกตา ค่อย ๆ หมุนช้า ๆ เส้นเลือดนับร้อยล้านเส้นเลื้อยอยู่บนผิวกระจกตาสีขาวซีด แล้วปล่อยรังสีแปดเปื้อนที่ฉีกความว่างลงมาเป็นสาย ๆ
จิตสำนึกมิติสูงของดวงตายักษ์กวาดผ่านชายชราในชุดสีเทาที่อยู่ตรงหน้า
ไม่มีผลเต๋าเจ้าดารา ไม่มีธรรมกายจอมดารา ยิ่งไม่รู้สึกถึงร่องรอยการหมุนเวียนของกฎฟ้าดินแม้ครึ่งเสี้ยว
เป็นแค่ร่างเนื้อของคนธรรมดา ๆ ล้วน ๆ
ในความรู้สึกของมัน สิ่งมีชีวิตตรงหน้าโปร่งโล่งว่างเปล่า อ่อนแอราวกับเม็ดหญ้าสักเม็ดในกองธุลี
“ตาย”
เจตนาอันยิ่งใหญ่ที่ไม่มีความรู้สึกใดเจือปนสายหนึ่ง กึกก้องไปทั่วชั้นซ้อนมิติของเขตดาราทั้งหมด