กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 มีเท่าไร เอาเท่านั้น
ระลอกของการพับมิติค่อย ๆ จางหายไปเหนือยอดเขาเสวี่ยโส่ว
ลมหนาว
ในวินาทีนั้น ราวกับถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบคอขาดไปเฉย ๆ
เกล็ดหิมะที่กำลังร่วงลอยค้างอยู่กลางอากาศ ผิดกฎแรงโน้มถ่วงไปหมด
ลานกลางใจของสำนักกระบี่ไท่อีทั้งสำนัก ตกอยู่ในความเงียบตายที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้าน
หลี่ชิงซานสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาตัวนั้นที่ซักจนซีดขาว ยืนเอามือไพล่หลัง
สีหน้าของเขาเรียบสงบเหมือนน้ำ ในดวงตาคมลึกไม่มีการกระเพื่อมของอารมณ์ใด ๆ เลย เหมือนชาวนาแก่ธรรมดา ๆ ที่เพิ่งเดินเล่นในสวนหลังบ้านตัวเองเสร็จ
แต่
คนสามคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขา กลับไม่มีใครสักคนกล้ามองเขาเป็นคนธรรมดา