กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่หลิงตัดสินใจลองดู
เธอเริ่มต่อต้านการสูญเสียความทรงจำ ตั้งใจนึกย้อนบันทึกภารกิจทั้งหมดที่เธอและ 01 เคยทำด้วยกัน ดูบันทึกภารกิจไม่หยุด 01 จึงค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในหัวของเธอ
จนถึงวันนั้นวันที่เธอเกษียณ
ในฐานะผู้ปฏิบัติภารกิจคนเดียวของสำนักข้ามมิติทั้งสำนักที่ไม่มีระบบ ตอนเกษียณเย่หลิงไม่มีหนี้สินติดตัว ตัวเบาสบาย มองผู้ปฏิบัติภารกิจคนอื่นต่างคิดกันว่าจะไถ่ตัวระบบของตัวเองยังไง อาลัยอาวรณ์ระบบของตัวเองไม่ยอมจาก เย่หลิงกลับเกิดความรู้สึกโล่งใจว่า ‘ดีจังที่ฉันไม่มีระบบ’
ไม่อย่างนั้นเธอจะรับมือกับการจากลาได้ยังไง
เดี๋ยวนะ
เธอลืม 01 ไปได้ยังไง
แต่ถึง 01 จะสำคัญ ในใจของเย่หลิงตอนนี้ก็ไม่ได้สำคัญถึงขั้นที่เธอจะยอมอยู่เพราะมัน 01 เป็นเหมือนสัญลักษณ์ในใจเธอมากกว่า เธอจำหน้าตาของลูกบอลจักรกลลูกนั้นยังไม่ค่อยได้เลย
ทั้งที่ครั้งหนึ่งเธอเคยอธิษฐาน ขออยู่กับ 01 ตลอดไป…เดี๋ยว เดี๋ยวนะ…
เย่หลิงกดหัวตัวเอง ทำไมเธอถึงคิดว่า 01 ไม่สำคัญ ความพยายามนับครั้งไม่ถ้วนของเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็เพื่อจะเอา 01 กลับมาไม่ใช่หรือ ทำไมตอนเกษียณเธอถึงคิดว่า 01 ไม่สำคัญ ทิ้ง 01 ไปคนเดียวได้