กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บรรยากาศในที่เกิดเหตุเงียบลงเพราะคำพูดของเอเดริก
เจียงอวี่มองเย่ซูหว่าน มองเอเดริก “นี่ คุณ ฉัน เธอ...?”
“อ้า” เอเดริกทำราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ น้ำเสียงขอโทษ “ขอโทษนะ ผมลืมไปว่าผมกับคุณเย่ยังเล่นเกมสวมบทบาทเจ้าของปราสาทกับพ่อบ้านอยู่ ขอโทษจริง ๆ”
ก่อนหน้านี้เย่ซูหว่านเรียกตัวเองว่าเจ้าของปราสาทโบราณมาตลอด เอเดริกก็ไม่เคยโต้แย้ง ตอนนี้เอเดริกไม่แสร้งแล้ว เปิดไพ่ทั้งหมด เขาบอกว่าตัวเองต่างหากคือเจ้าของปราสาทโบราณ ส่วนเย่ซูหว่าน...
เจียงอวี่พึมพำ “ยังเล่นสวมบทบาทอีก เล่นเก่งจริง ๆ”
เซี่ยหวยโจวทำท่าเพิ่งรู้แจ้ง “ถ้าอย่างนั้นคุณเย่ก็ไม่ใช่เจ้าของปราสาทโบราณสินะ ไม่เลว คุณเย่แสร้งได้เนียนทีเดียว หลอกพวกเราได้หมดเลย”
996: [ผู้ถือครอง แขกรับเชิญชายกำลังทำเป็นรู้แจ้งอะไร?]
เย่หลิง: [ช่างมัน นี่คือการขัดเกลาตนเองของราชาจอเงิน]
เย่ซูหว่านติดคอไปหมด สีหน้าแย่สุด ๆ เอเดริกอยู่ดี ๆ เป็นบ้าอะไร?!
อีกอย่าง จิตสำนึกแห่งโลกไม่ได้แก้ไขความรับรู้ของทุกคนไปตั้งนานแล้วหรือ?