กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่หลิง:“พี่ฉิน นายไม่รู้หรอกว่าฉันลำบากแค่ไหน โลกจูบฉันด้วยความเจ็บปวด ฉันก็ไม่ได้ยินยอมสักหน่อย นี่มันไม่ใช่การทำตัวเป็นอันธพาลหรือไง?”
ฉินเจิ้งหยวนขมวดคิ้ว:“น้องหลิง! จะให้ผมพูดกี่ครั้งเธอถึงจะจำได้ โลกจูบเธอด้วยความเจ็บปวด เธอก็ควรตอบแทนด้วยดาบ หอก กระบี่ ง้าว ขวาน ขวานใหญ่ มีดและส้อม ปืนพก ปืนไรเฟิล ปืนกล ปืนใหญ่ รถถัง และขีปนาวุธ!”
【พระเจ้า! สมกับเป็นนักแสดงเจ้าประจำบททหารราชันจริง ๆ!】
เย่หลิง:“บางทีความกดดันมันมากเกินไป ก็อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อคลายเครียด แต่ก็คิดว่าตัวเองเป็นบุคคลสาธารณะ จะปล่อยตัวปล่อยใจเกินไปไม่ได้”