กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยหวยโจว: “เฮ้ย ไม่ใช่…”
ฉินเจิ้งหยวน: “01 นายไม่ต้องไปขอร้องแทนผู้ชายคนนั้น หลายปีมานี้มีนายอยู่ข้าง ๆ น้องหลิง ผมก็อุ่นใจขึ้นมาก แต่ยังไงผมก็เป็นพี่ของพวกเธอ แค้นนี้ไม่ชำระก็ไม่ใช่ลูกผู้ชาย ผมไปเดี๋ยวเดียว!”
เซี่ยหวยโจว: “ฟังฉันก่อน…”
ฉินเจิ้งหยวน: “01! หรือว่านายกำลังพูดเข้าข้างผู้ชายคนนั้น? ตอนนั้นนายด่ากับน้องหลิงด่าเขาจนเละเทะ ตอนนี้นายจะทรยศได้ยังไง!”
เซี่ยหวยโจว: “…”
เซี่ยหวยโจว: “??”
อะไรนะ? ฉันด่าตัวเองงั้นเหรอ?
เย่หลิง: “…”
เย่หลิงรีบอธิบาย: “พี่ฉิน นี่ เขา เขาคือสามีของฉันเอง!”
“โอ๊ะ?” ฉินเจิ้งหยวนใจเย็นลง มอง 01 แล้วจู่ ๆ ก็กระจ่างขึ้นมา ตบไหล่เซี่ยหวยโจวเต็มแรง สีหน้าภูมิใจราวกับได้เกียรติร่วม: “ดี ๆ ๆ 01 ต้องนายจริง ๆ!”