กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวี่พึมพำกับตัวเอง “ถ้าอย่างนั้น ผมก็เล่นเครื่องเป่าชนิดหนึ่งเป็นเหมือนกันนะ ผมเป่าแอร์เป็น”
ซ่งไป่เจีย “??”
【คนเราทั้งชีวิตต้องหัดเล่นเครื่องดนตรีสักชนิด เช่น เป่าแอร์】
“หึ ๆ นายบอกว่านายเป่า สี ดีด ร้อง ชำนาญหมดทุกอย่าง? ขอโทษนะ ผู้น้อยก็เป็นเหมือนกัน” ลู่หมิงเซวียนเอ่ยขึ้นอย่างโอ้อวด
ซ่งไป่เจียหัวเราะทั้งโกรธ “นายเนี่ยนะ? นิสัยใจคอนายเป็นยังไง ฉันไม่รู้หรือไง”
“ยังไง นายไม่เชื่อ?”
ลู่หมิงเซวียนเอ่ยอย่างมั่นใจ “ฉันโม้เก่ง คุยสัพเพเหระเก่ง ดีดกะโหลกเก่ง ร้องสวนเก่ง”
“ฉันถามนาย นี่มันเป่า สี ดีด ร้องครบเลยไหมล่ะ? ฮะ? พูดสิ! ฉันสั่งให้พูด!”
ซ่งไป่เจีย “……?”
คำตอบของลู่หมิงเซวียนจุดประกายให้หลายคน ทุกคนพากันต่อบท