กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิงเวยเยวี่ยพูดจบ บรรยากาศในที่เกิดเหตุราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว เงียบกริบ
【ใครเข้าใจความรู้สึกเหมือนได้รับการไถ่บาปตอนที่ซูหว่านฉิงชี้ไปที่พื้นว่างแล้วบอกว่ามีผีอยู่ตรงนั้นบ้าง?】
【ฉันเข้าใจ ตอนสมองฉันมีปัญหาฉันก็เป็นแบบนี้】
【อาจจะ...อาจจะนี่คือพรสวรรค์ของนักแสดงก็ได้ ใครว่าซูหว่านฉิงแสดงไม่เก่ง นี่ไม่ใช่ทำการแสดงกับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงได้เหรอ?】
สายตาทุกคนมีทั้งประหลาด พลาดหวัง เห็นใจ เวทนา ช่างละเอียดอ่อนและซับซ้อน
ซูหว่านฉิงเซถอยครึ่งก้าว “ที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด...”
“หว่านฉิง ฉันเข้าใจ ช่วงนี้ความกดดันมากเกินไป เลยเกิดภาพหลอน” ซ่งไป่เจียปลอบ
“ไม่ใช่ ไป่เจีย นายฟังฉันก่อน...”
ซ่งไป่เจีย “ครับ ๆ พวกเราเข้าใจกันหมด”
“ผีสองตัวนั้นอยู่ที่...อยู่ตรงนี้...”