กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทุกคนมองมาด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง
เย่หลิงท่ามกลางสายตาเปี่ยมหวังนั้น ค่อย ๆ เอ่ยปาก “ฉันมีของสิ่งหนึ่ง เป็นป้ายแสดงตัวของสำนักนิกาย ใช้ป้ายนี้จ่ายหินวิญญาณสีแดงหลายก้อน ก็ขึ้นสัตว์วิญญาณของสำนักได้ ระยะทางแค่สองร้อยกิโลเมตร ครึ่งชั่วยามถึงแน่นอน ลมฝนไม่ใช่อุปสรรค”
“สหายเต๋าทุกท่าน จะร่วมทางไปกับฉันไหม”
【?】
ทุกคน: “?”
ค่อนข้างนามธรรม ไม่แน่ใจ ดูอีกทีก่อน
“เฮอะ” ลู่หมิงเซวียนเยาะเย้ย “เย่หลิง เธอโง่* หรือไง สถานการณ์ตอนนี้มันคับขันมาก เธอยังจะมาเล่นตลกอีก มีจิตสำนึกของทีมสักนิดไหม พวกเราเป็นทีมเดียวนะ!”
เย่หลิงร้อนใจ “ก็เพราะเราอยู่ทีมเดียวกันไง ฉันถึงได้บอกข่าวสัตว์วิญญาณของสำนักนิกายให้พวกเธอรู้ ช่างไม่รู้จักจิตใจดีของคนจริง ๆ!”