กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสี่ยวเย่หลิงลูบลูกโป่งอย่างหวงแหน “นายใช้แรงเยอะมากกว่าจะชนะลูกโป่งมาได้ นายไม่เก็บไว้เองเหรอ”
เซี่ยหวยโจวตัวน้อยโบกมือน้อย ๆ ทำเป็นไม่แคร์ “ใครบอกว่าลำบาก ฉัน ฉันชนะมาได้สบาย ๆ อยู่แล้ว อีกอย่าง ฉันก็ไม่ชอบกระต่าย เธอชอบก็เอาไปเล่นสิ ยังไงฉันก็ไม่เอา ถ้าเธอไม่ชอบฉันก็ทิ้งมันซะ”
เสี่ยวเย่หลิงรีบกอดลูกโป่งรูปกระต่ายไว้ “หนูชอบ!”
เซี่ยหวยโจวตัวน้อยส่งเสียงฮึ “ฉันรู้น่า ว่าเธอต้องชอบ…แหม ๆ ฉันหมายความว่า เธอชอบก็พอดีเลย ไม่รู้โรงเรียนนี้คิดยังไง ถึงได้ให้รางวัลโง่ ๆ แบบนี้…”
เสี่ยวฉือเยี่ยนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ “…” เวรเอ๊ย ปากเซี่ยหวยโจวคนนี้แข็งจริง ๆ
เย่หลิงที่กำลังเข้าสู่ความฝันเพื่อรับความทรงจำ “…” ที่แท้เซี่ยหวยโจวก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต
ความทรงจำยังดำเนินต่อไป