กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่มีใครพูด
บรรยากาศกระอักกระอ่วน
ซูหว่านฉิงตัวสั่นเทาเหมือนรำข้าวสาร ความกลัวถาโถมมาเป็นระลอก ๆ ราวกับจะกลืนกินเธอ
มีทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุ ต่อให้เธออธิบายยังไง ก็ไม่มีใครเชื่อแล้ว!
【เวรเอ๊ย นี่มันตอกซูหว่านฉิงจนจมดินเลยนี่】
【แย่งของคนอื่นแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้ หน้าเธอมาจากไหน?】
【emmmm…… งั้นซูหว่านฉิงก็แอบอ้างผลงานตั้งแต่สามปีก่อนแล้วเหรอ? ไม่งั้นตอนแรกอิงฉวีก็คงไม่เข้าใจผิด】