กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งกลุ่มแบ่งออกเป็นสองทีม เดินสำรวจไปทั่วหมู่บ้าน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งแปดคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
ซ่งไป่เจีย: “สถานการณ์ไม่ค่อยดีนะ ที่นี่ไม่มีที่ให้ใช้เงินเลยจริง ๆ ร้านของชำร้านเดียวที่มีก็ปิดแล้ว”
ในมือถือเงินก้อนมหึมาถึง 30 หยวนเต็ม ๆ แต่กลับใช้ไม่ออก!
หลินจือเซี่ย: “เราใช้แรงงานเกษตรแลกวัตถุดิบได้ แต่การเช่าครัวยังต้องจ่ายเงินอีกก้อน”
เจียงอวี่สั่นไปทั้งตัว ลู่หมิงเซวียนชำเลืองมองอย่างเหยียด ๆ: “อะไร พอได้ยินว่าต้องทำงานเกษตรก็กลัวแล้วเหรอ”
นักแสดงชายสมัยนี้ ช่างไม่เท่า—
เจียงอวี่: “เปล่านะ ผมแค่คิดว่าถ้าต้องมาชิมฝีมือทำอาหารระดับ ‘ครบสี ครบกลิ่น ครบรส...ขอยกเว้น’ ของทุกคน ผมยอมอดตายดีกว่า”