กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่หมิงเซวียนพูดจาน่าตกใจ เรียกพ่อให้ทุกคนในที่นั้นครบทุกคน จนทุกคนชะงักไปพักหนึ่ง ไม่ทันรู้ตัวว่าตัวเองมีลูกชายคนดีเพิ่มมาอีกคน
ซ่งไป่เจียจะไม่ปล่อยโอกาสใด ๆ ในการเยาะเย้ยลู่หมิงเซวียน
เห็นเพียงพระรองลำดับสามจอมอึมครึมในนิยายต้นฉบับค่อย ๆ เงยตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาหวานเศร้าคู่นั้น แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา
“เมี้ยว~ ไม่คิดว่าเสี่ยวลู่จะทำตามกฎด้วยเมี้ยว~ รู้อยู่แล้วว่าเธอชอบเรียกคนอื่นว่าพ่อเมี้ยว~ ลองเรียกมาฟังหน่อยสิเมี้ยว~ เวรเอ๊ย ไม่ใช่เมี้ยว~ ทำไมฉันพูดแบบนี้เมี้ยว~”
ทุกคน: “……?”
คอมเมนต์ลอย: 【??】
【ไม่ใช่สิ ไม่ได้บอกว่าซ่งไป่เจียเป็นนักเปียโนเย็นชาเศร้าซึมหรอกเหรอ เศร้าซึมน่ะอยู่ตรงไหน?】
เซิ่งเวยเวยขนลุกไปหมด: “อย่ามาอ้อนสิก๊ะ แบบนี้น่ากลัวนะก๊ะ!”