กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สุดท้าย ภายใต้สายตาของพ่อบ้านนิติบุคคลที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก ซูจี้เย่กัดฟันพูดว่า “ฮ่า ๆ เสี่ยวหลิงกลับมาแล้ว พ่อจะไม่ต้อนรับได้ยังไงกัน”
เย่หลิงพยักหน้าอย่างพอใจ
พวกเขาไม่สบอารมณ์ เธอก็สบอารมณ์
พอดีถึงเวลาอาหาร เย่หลิงนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างสงบนิ่ง พยักหน้าให้ทุกคน “ไม่ต้องเกรงใจนะ ถือซะว่าที่นี่คือบ้านตัวเอง เชิญนั่ง”
สี่คนตระกูลซู “……”
ที่นี่ก็บ้านของพวกเขาเองอยู่แล้ว! ต้องให้เย่หลิงมาแสร้งทำเป็นเจ้าของด้วยเรอะ?!
“พี่สาว คุณนั่งที่นั่งของแม่”