กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สถานการณ์ตรงนั้นกลายเป็นความโกลาหลทันที
ใบหน้าของเซิ่งเวยเวยแดงก่ำในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พร้อมกับเสียงกรีดร้องของเธอ คนที่เหลือจึงเริ่มรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ
ซ่งไป่เจีย: “เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น? เวรเอ๊ย หน้าของเธอ! ไม่สิ เวรเอ๊ย หน้าของผม!”
ไม่แปลกที่รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว เขานึกว่าตัวเองเขินเกินไป ที่แท้ก็แพ้นี่เอง!
ซูเหวินไป่ถอนหายใจโล่งอก
ที่แท้ก็แค่แพ้ เขานึกว่าตัวเองถูกเย่หลิงทำให้โมโหจนสติเลอะเลือนไปแล้ว
ไม่ถูกสิ… ทำไมถึงเป็นการแพ้ล่ะ?!
แล้วหว่านฉิงล่ะ?