กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เย่หลิงไม่คิดว่า 996 ซึ่งเป็นแค่ลูกบอลจักรกลลูกหนึ่งจะรู้จักคำว่าแสร้งเป็นหมูกินเสือ
เธอส่ายหน้าอย่างจริงจัง [ฉันไม่ได้แสร้งเป็นหมูกินเสือ]
996 ถ่อมตัวขอคำชี้แนะ [แล้วผู้ถือครองเป็นอะไร]
เย่หลิงนอนลงใต้ร่มไม้ หยิบนิตยสารมาปิดหน้าแบบไม่ใส่ใจ หาวหนึ่งที แล้วพูดอย่างเกียจคร้าน [คนอื่นไปทำงานฉันนอนหลับ คนอื่นดิ้นรนต่อสู้ฉันอ่านหนังสือพิมพ์ เบื่อวันคืนที่เอาแต่เข่นฆ่ากันเต็มทีแล้ว ฉันนี่แหละคือการแสร้งเป็นหมูกินอาหารหมู]
ปัง——ฟิ้ว!
พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงปืนก็ดังขึ้น ลู่หมิงเซวียนยังคงท่วงท่าที่วางมาดไว้ สีหน้าหยิ่งยโส ยิงออกไปนัดหนึ่งอย่างสบาย ๆ——
กระสุนพลาดไปแปดร้อยเมตร สุนัขจักรกลวิ่งจากไปอย่างร่าเริง ต๊อก ๆ ๆ
“……”
ทั้งฉากจมลงในความเงียบ