เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 พลังสัมผัสหยั่งรู้
ยามสุขใจ เวลามักผ่านไปเร็วเป็นพิเศษ ลวี่เฉิงเงยหน้าดูสีฟ้า พลันร้องในใจว่าซวยแล้ว เขาไม่สนใจจะดีใจอีกต่อไป แบกฟืนขึ้นบ่าวิ่งอ้าวไปทางหมู่บ้านสกุลซ่งทันที
พอฟืนขึ้นบ่า ลวี่เฉิงก็รู้สึกได้ทันทีว่ามันผิดปกติ ฟืนหนึ่งหาบอย่างน้อยก็เกือบร้อยชั่ง แต่ก่อนแบกขึ้นบ่าแม้จะเร็วแค่ไหนก็ได้เพียงวิ่งเหยาะ ๆ แต่วันนี้ฟืนบนบ่ากลับราวกับไม่มีอยู่จริง สัมผัสไม่ได้เลย ดังนั้นความเร็วในการวิ่งของเขาจึงเร็วขึ้นกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว พลังภายในเข้าสู่ชั้นหนึ่ง กำลังเริ่มเปลี่ยนแปลงร่างกายและพละกำลังของเขา และจะค่อย ๆ เปลี่ยนชีวิตของเขาด้วย
แต่ตอนนี้ลวี่เฉิงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หากไม่ทันเวลาอาหาร เขาก็ต้องอดข้าว จริง ๆ แล้วลวี่เฉิงไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้เขาไม่รู้สึกหิวเอาสักนิด ที่รีบวิ่งกลับไปเช่นนี้ก็เป็นเพียงความเคยชินที่กลายเป็นธรรมชาติไปแล้ว