กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 312 เพราะเจ้าไม่เข้าใจความรัก!
ซางลู่ดูเหมือนจะรู้ว่าเจ้าวานรกำลังคิดอะไรอยู่
ทำได้เพียงกล่าวอย่างจนใจว่า "หากเมื่อใดที่เจ้ามีแม่นางที่ตนเองพึงใจ เจ้าก็คงจะเข้าใจเองนั่นแหละ!"
พอคิดอีกที ในโลกใบนี้จะมีจื่อเสียหรือไม่นะ?
หากมีจื่อเสียอยู่จริง ซางลู่รู้สึกว่าสามารถลองดูได้
เพราะท้ายที่สุดแล้ว มีเพียงคนทำงานที่มีครอบครัวเท่านั้นที่จะตั้งหน้าตั้งตาทำงานได้ดียิ่งขึ้น นั่นคือท่าพักใจของเขาอย่างไรเล่า
ซางลู่รู้สึกว่าตนเองสามารถแอบสืบดูเงียบ ๆ ได้
"จริงสิ เจ้าวานร เจ้ารู้จักจื่อเสียหรือไม่?"
"จื่อเสีย?" เจ้าวานรไม่เข้าใจ