บทที่ 90: ฝนดำ

บทที่ 90: ฝนดำ

จากนั้นเขาก็ผนึกเคล็ดวิชาซับซ้อนขึ้นมา แล้วกระตุ้นจุดกุญแจผนึกทั้งห้าให้หมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แสงทิพย์ห้ากลุ่มหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางการหมุนอย่างรวดเร็ว พลันมีลำแสงสีขาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับฟากฟ้าแยกออก เผยรอยแยกขนาดมหึมา ประหนึ่งมีประตูบานหนึ่งถูกเปิดออกฉับพลัน

ที่นี่คงเป็นประตูเวหา

เขายื่นมือมาคว้าไหล่ข้า ข้าก็ชักกระบี่ออกมาโดยไม่ทันคิด แม้รู้ว่าดิ้นรนขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ แต่นิสัยข้าเป็นเช่นนี้ พอเขาบอกว่าข้าไม่รู้จักที่ตาย ข้าก็ยิ่งอยากลองสู้ให้ถึงที่สุด