บทที่ 83: ช่วยด้วย

บทที่ 83: ช่วยด้วย

เดิมทีหินผาก็ร่วนซุยอยู่แล้ว ยิ่งปีนขึ้นไปก็ยิ่งเดินลำบาก ทุกย่างก้าวล้วนจมลงไป บางครั้งเท้าก็ลื่นไถล บางครั้งเพียงเหยียบลงไป หินก้อนใหญ่กว่าครึ่งก็พังถล่มลงมา เป็นการพังทลายอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับขนมเปี๊ยะถูกหักออกไปครึ่งหนึ่ง เศษขนมจึงร่วงกราวลงเบื้องล่าง

“เจ้าหิวหรือ?”

จู่ ๆ ข้าก็ได้ยินเสียงของโม่เซียวหมิงจากด้านหลัง ยังคงอู้อี้เช่นเดิม “เจ้าอยากกินขนมเปี๊ยะหรือ?”

ข้าทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง จึงเลี่ยงไม่ตอบคำถามเขา “หากออกไปได้ พวกเราจะสามารถแยกจิตวิญญาณออกจากกัน และแก้ไขเรื่องประสาทสัมผัสเชื่อมถึงกันได้อย่างเด็ดขาดหรือไม่?”