บทที่ 81: ดอกท้อ

บทที่ 81: ดอกท้อ

น้ำผึ้งจากรังผึ้งขนาดมหึมาเต็มรัง ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านมีรสหวานติดอยู่ที่มุมปาก โดยเฉพาะพวกเด็ก ๆ ท้ายที่สุดยังแบ่งขี้ผึ้งให้คนละก้อนเล็ก ๆ พวกเขาเคี้ยวกันอย่างเอร็ดอร่อย เพราะเสี่ยวชีเรียกข้าว่าพระนางทีละคำ เด็ก ๆ จึงพากันเรียกตาม สุดท้ายข้าก็กลายเป็นพระนางของเด็กทั้งหมู่บ้านไปเสียแล้ว

ข้าจัดการเก็บกวาดสิ่งที่เหลืออยู่ ปลายอ่อนของกุหลาบป่าแม้ไม่จิ้มน้ำผึ้งก็ยังมีรสหวานหอมอยู่ในตัว ข้ากับเสี่ยวชีคนละกิ่ง ของนางยาวกว่าเล็กน้อย ส่วนของข้าสั้นกว่าเล็กน้อย เราสองคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ข้าจึงถามเสี่ยวชีว่า “เหตุใดเจ้าจึงเลือกดอกท้อให้แก่องค์เหนือหัว?”