บทที่ 50: บุปผาเบ่งบาน

บทที่ 50: บุปผาเบ่งบาน

ข้ารีบพยักหน้าอีกครั้ง ทว่าไม่เคยคาดคิดเลยว่าอาจารย์จะไม่แม้แต่เหลือบมองวิหคฉงหมิง เพียงหันกายเดินออกจากถ้ำไป

วิหคฉงหมิงดีใจจนแทบคลั่ง มันโซซัดโซเซตรงเข้ามาหาข้า ก่อนกระพือปีกบินขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วมุดหัวเข้าไปในแขนเสื้อของข้า จากนั้นก็ไม่ยอมออกมาอีกเลย

ข้ารู้สึกว่ามันยังคงหวาดกลัวเจี๋ยโกวอยู่ดี หรือก็คือนิ้วชี้ข้างขวาของข้านั่นเอง

เพราะมันพุ่งเข้าไปในแขนเสื้อข้างซ้ายของข้า และหลังจากเข้าไปแล้วก็ไม่ขยับเขยื้อน ไม่ส่งเสียงใดออกมาอีก ทั้งยังไม่ร้อง “จิ๊บๆ” อีกด้วย

มันนิ่งงันราวกับวิหคไม้ ไม่ขยับแม้แต่น้อย

ราวกับเกรงว่าหากขยับเพียงนิด จะถูกนิ้วมือนั้นจิ้มจนกลายเป็นนกเสียบไม้ย่าง

ข้าเร่งฝีเท้าออกจากถ้ำพำนัก